Çocuğun eğitimi, sağlıklı iletişimle başlar

Çocukların iyi bir şekilde eğitilmesi, her şeyden önce anne babasıyla kuracağı sağlıklı iletişimle başlar.

Çocuğun iyi bir eğitim alması tüm anne babaların en büyük arzusudur. Her anne baba çocuğunun:
Kendi ayakları üzerinde durabilen,
Çevresiyle iyi iletişim kurabilen,
Öğrenmeye istekli,
Başarılı,
Karşılaştığı sorunların üstesinden gelebilen,
Kendisiyle barışık bireyler olmasını ister.
       Çocukların iyi bir şekilde eğitilmesi, her şeyden önce anne babasıyla kuracağı sağlıklı iletişimle başlar. Okuldan alınan eğitim, aileden alınan eğitimin en büyük tamamlayıcısıdır. Bu nedenle aile ve okul ortak bir eğitim çizgisi oluşturmalı, bilinçli yaklaşımlarla çocuklara yön vermeli.
       
NELERİ YAPMALI VEYA YAPMAMALI
    Onlara zaman ayırıp, ilgi göstermeliyiz. İlgi göstermek; birlikte zaman harcamak ve bunun zevkini paylaşmaktır. Birlikte oyun oynamak, kitap okumak veya konuşmak gibi. İlgi göstermek fark etmektir.Bu çabalarımız kurulmasını istediğimiz iletişimin temellerini oluşturur. Çocuğumuza ona duyduğumuz sevgi ve değeri hissettirir, mutlu eder.
        Çocuklarımızı tabii ki çok seviyoruz. Ama acaba bunu yeterince iyi yansıtabiliyor muyuz? Sevmek adına aşırı hoşgörülü ya da tam tersi katı mı davranıyoruz? O halde davranış ve tutumlarımıza onların gözüyle bakmalı, doğru anlayabilecekleri şekilde ifade etmeliyiz. İçten, sıcak, yalın, net ve koşulsuz. Çünkü çocuklarımız onları koşulsuz olarak çok sevdiğimizi, bizim için çok özel ve biricik olduklarını hissetmeyi isterler, buna çok ihtiyaç duyarlar.
        Çocuğumuzla sağlıklı ilişki kurabilmek için onu, olduğu gibi kabul etmeliyiz. Ne zihnimizdeki şablonumuzla, ne de başkaları ile kıyaslamadan... Çünkü hatırlamalıyız ki, biz çok önemli bir şeyi inşa etmeye çalışıyoruz. Bu da çocuğumuzun, “olumlu benlik” imajı.
        Çocuklarımızın başarısızlıkları karşısında sabırlı, sakin ve yapıcı olmalıyız. Yapmamız gereken sonuçlarından çok çabalarını övmek, yapılan yanlışları öğrenme aracı olarak görmelerini sağlamak olmalı.
        Eleştiri ve övgülerimizi, çocuğun benliğine değil, davranış ve çabalarına yönelik yapmalıyız.
        Onlara her konuda yardım ederek ya da onları yönlendirerek özgüvenlerinin gelişmesine engel olmamalıyız. Karşılaştıkları problemleri kendilerinin halletmesi konusunda desteklemeliyiz.



SAYFA BASI